بررسیِ اثراتِ زنجیره‌ایِ کمبودِ نیروی انسانی بر سلامتِ بیماران و فشارِ مضاعف بر کادرِ درمان
«خدمت»؛ تعهدی که میانِ کمبودِ حقوق و فشارِ کار، در لبه‌ی پرتگاه ایستاده است.
پرستاران، ستون‌های اصلیِ نظامِ سلامت هستند؛ کسانی که در خط مقدمِ مواجهه با درد و بیماری، بیش از هر کسی توانِ خود را صرفِ زندگیِ دیگران می‌کنند. اما بررسی‌های میدانی و گفتگو با کادرِ پرستاری در کازرون، نشان از واقعیتی تلخ دارد: قهرمانانِ سفیدپوش، خود در میانِ بحرانی از بی‌ثباتیِ معیشتی و فشارِ کاریِ طاقت‌فرسا گرفتار شده‌اند.
بحرانِ معیشت: معوقاتِ پرداخت‌نشده و سایه‌یِ تردید بر زندگیِ پرستاران
یکی از اصلی‌ترین چالش‌هایی که آرامشِ شغلیِ این قشر را هدف قرار داده، عدمِ پرداختِ به‌موقعِ حقوق و معوقات است. پرستارانی که با وجودِ تمامِ فداکاری‌ها، اکنون با چالش‌های اقتصادیِ خانوار و عدمِ قطعیت در دریافتِ دریافتی‌های خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، با پرسشی بنیادین روبرو هستند: «چگونه می‌توان با تمرکز بر سلامتِ دیگران، در حالی که امنیتِ مالیِ خود را از دست داده‌ایم، به وظیفه‌ی انسانی‌مان عمل کرد؟»
بیمارستان ولیعصر؛ زیرساختی که نیاز به نوسازی دارد و خطراتِ پنهان در محیط
از منظرِ فیزیکی و بهداشتی، بیمارستان ولیعصر کازرون با چالش‌های جدی روبروست. فرسودگیِ ساختمان‌ها و نیازِ مبرم به نوسازی، مستقیماً با استانداردهایِ بهداشتی و سلامتِ بیماران در ارتباط است. علاوه بر این، مدیریتِ ضعیفِ پسماندهای عفونی و وجودِ نیدل‌های (سوزن‌های) آلوده در محیط کار، خطری بزرگ و همیشگی را برای کادرِ درمان ایجاد کرده است. حتی با وجودِ رعایتِ دقیق‌ترین نکاتِ ایمنی توسطِ پرستاران، حضورِ این ابزارهای آلوده در محیطِ عملیاتی، همواره خطرِ آسیب‌هایِ ناگهانی و انتقالِ بیماری‌های خطرناک را در کمینِ آن‌ها دارد که می‌تواند به قیمتِ سلامتِ خودِ کادرِ درمان تمام شود.
کمبودِ نیرو و فشارِ مضاعف؛ وقتی «خدمت» به قیمتِ «سلامت» تمام می‌شود
یکی از بحرانی‌ترین موضوعات، عدمِ تناسب میانِ حجمِ بالای بیماران و تعدادِ کمِ پرستاران است. این کمبودِ نیرو، بارِ کاریِ سنگینی را بر دوشِ پرستارانِ موجود گذاشته که منجر به فرسایشِ جسمی و روانیِ آن‌ها می‌شود. در این میان، نبودِ بخشِ تخصصیِ «سایکوسوماتیک» (روان‌درمانی) در بیمارستان، خلأ بزرگی است که آسیب‌هایِ جدی به همراه دارد. انتقالِ بیمارانِ این حوزه به شیراز، نه تنها یک فرآیندِ دشوار و پرهزینه برای خانواده‌هاست، بلکه به دلیلِ حساسیت‌هایِ رفتاریِ این بیماران، خطراتِ جدی برای سلامت و امنیتِ پرستارانِ همراه در مسیرِ انتقال ایجاد می‌کند.
راهکارهای پیشنهادی برای گذار از بحران سلامت برای جلوگیری از فروپاشیِ سیستمِ مراقبتی و ارتقای سطحِ سلامت جامعه، اقدامات زیر ضروری است:
تضمینِ حقوق و معیشت: تسریع در پرداختِ تمامیِ معوقات و ایجادِ شفافیت در فرآیندِ پرداختِ حقوق جهتِ بازگشتِ امنیتِ روانی به کادرِ درمان.
نوسازیِ فوریِ زیرساخت‌ها و مدیریتِ پسماند: اختصاصِ بودجه برای نوسازی ساختمان‌ها و بازنگری در پروتکل‌هایِ دفعِ تجهیزاتِ عفونی (نیدل‌ها) جهتِ کاهشِ ریسکِ انتقالِ بیماری.
تأمینِ نیروی انسانیِ متخصص: جذبِ پرستارانِ جدید برای کاهشِ فشارِ کاری و جلوگیری از فرسایشِ شغلی.
تأسیسِ بخشِ تخصصیِ روان: ایجادِ بخشِ سایکوسوماتیک در بیمارستان جهتِ مدیریتِ بهینه بیماران و کاهشِ خطراتِ جابه‌جاییِ آن‌ها به سایر شهرها.
امید است با نگاهِ جدیِ مسئولان به این چالش‌ها، بیمارستان‌های ما از صرفِ یک «ساختمان» به مراکزِ استانداردِ «مراقبتی» تبدیل شوند و پرستاران، به جایِ نبرد با کمبودِ امکانات، بر سلامتِ مردم تمرکز کنند.
این گزارش، بخشی از پروژه میدانی «صدای شهر» به همت پایگاه خبری کازرون نیوز است که تلاش دارد صدای بی‌صدایان را به گوش مسئولان برساند.