امشب از ورودی شهر کازرون وارد شدیم؛ شهری که سالهاست نام آن با عشق به اهلبیت(ع)، هیأتهای مذهبی، تعزیهخوانی و عزاداری سیدالشهدا(ع) گره خورده است. اما آنچه در نخستین نگاه به چشم آمد، *سکوت و بیتفاوتی فضای شهری در قبال آغاز ماه محرم بود.*
نه پرچمهای سیاه در ورودی شهر دیده میشد، نه ریسههای عزا، نه نمادی که نشان دهد این شهر خود را برای میزبانی از ماه محرم آماده کرده است. *گویی هنوز محرم از راه نرسیده و تقویم شهر از این مناسبت بزرگ جا مانده است.*
*جناب شهردار محترم کازرون؛
انتظار مردم این نیست که هزینههای سنگین و پروژههای پرخرج برای فضاسازی محرم انجام شود. مردم تنها انتظار داشتند که حداقل نشانهای از احترام به این ماه عزیز در سطح شهر دیده شود؛ حتی چند پارچه مشکی در ورودیهای شهر و معابر اصلی میتوانست پیامآور حال و هوای عزای حسینی باشد.*
اگر امشب صدای طبل، سنج و دمام هیأتهای مردمی در کوچهها و خیابانها طنینانداز نبود، اگر شور و غیرت جوانان و خادمان هیأتها نبود، شاید مسافری که وارد کازرون میشد هرگز متوجه نمیشد که این شهر در سوگ سیدالشهدا(ع) نشسته است.
امروز بار دیگر این مردم بودند که پرچم عزای حسین(ع) را بر دوش کشیدند و فضای محرم را زنده نگه داشتند؛ مردمی که همیشه جلوتر از دستگاهها و مسئولان پای کار دین و اهلبیت(ع) ایستادهاند.
*امید است شهرداری کازرون هرچه سریعتر نسبت به فضاسازی مناسب شهری، نصب المانهای عزاداری و سیاهپوش کردن معابر اصلی اقدام کند تا شأن و جایگاه این ماه عظیم در سیمای شهر نیز نمایان شود.*
رسانهها مطالبهگرند و مردم منتظر پاسخ.