کازرون، شهری با پیشینه تاریخی درخشان، از بیشاپور و نقشبرجستههای ساسانی گرفته تا تنگ چوگان، دریاچه پریشان، آبشارهای فصلی و دهها جاذبه طبیعی و فرهنگی دیگر، سالهاست که در زمره مقاصد بالقوه گردشگری جنوب کشور شناخته میشود. اما آنچه این شهر را از تبدیل شدن به یک قطب واقعی گردشگری بازداشته، نه نبود جاذبه، که فقدان زیرساختهای اولیه اسکان است.
امروزه یکی از اصلیترین شروط جذب گردشگر در سطح ملی و بینالمللی، وجود امکانات اقامتی استاندارد است؛ شرایطی که کازرون عملاً از آن بیبهره است. این شهر در حال حاضر تنها یک هتل فعال به نام «فرهنگیان» دارد که آن هم به هیچ وجه پاسخگوی نیاز مسافران داخلی و خارجی نیست. افزون بر این، یک هتل دیگر در کازرون وجود دارد که متأسفانه سالیان سال تعطیل و بدون استفاده رها شده و نه تنها سودی ندارد، بلکه به منظر شهری و اعتبار گردشگری شهر نیز آسیب زده است.
این بحران فقط دامن گیر گردشگران تفریحی نیست؛ در حوزه ورزش و میزبانی از رویدادهای ملی نیز کازرون عملاً فلج شده است. تیمهای ورزشی حرفهای، کاروانهای استانی و حتی مسابقات کشوری برای حضور در شهر نیازمند هتل و امکانات رفاهی هستند. فقدان این زیرساخت ساده باعث شده کازرون بارها فرصت میزبانی از رویدادهای اقتصادی و ورزشی را از دست بدهد و طعم درآمدهای حاصل از آن را نچشد. به عبارت دیگر، نبود هتل و مراکز اقامتی به یک مانع جدی برای توسعه همهجانبه شهر تبدیل شده است.
نکته تأملبرانگیز اینجاست که این مشکل نه یک شبه به وجود آمده و نه غیرقابل پیشبینی بوده. سالهاست مسئولان محلی و استانی از ضعف زیرساختهای اقامتی کازرون آگاه هستند، اما اقدامی مؤثر و درخور انجام ندادهاند. گویا بلاتکلیفی هتل تعطیل و نبود یک طرح جامع گردشگری در اولویتهای مدیران شهرستان قرار ندارد.
این بیعملی هزینه سنگینی دارد: گردشگرانی که به اجبار کازرون را یکروزه یا بدون توقف طی میکنند، فرصت اشتغال پایدار برای جوانان، رونق صنایع دستی، کسبوکارهای محلی و درآمدزایی از محل مالیات و خدمات گردشگری از دست میرود.
اما راهکار چیست؟
برخلاف تصور رایج، راه نجات کازرون لزوماً ساخت هتلهای چندستاره با بودجههای کلان دولتی نیست. پیشنهاد مشخص و عملی این است که مسئولان شهرستان به جای دنبال کردن طرحهای سنگین و زمانبر، از مدل «هتلآپارتمان» استفاده کنند. هتلآپارتمانها با سرمایهگذاری نسبتاً پایینتر و بازگشت سرمایه سریعتر، میتوانند در آپارتمانهای چندطبقه موجود یا ساختمانهای نیمهکاره ایجاد شوند. این روش نیازمند مجوزهای هدفمند، تسهیلات بانکی کمبهره برای سرمایهداران محلی و معافیتهای عوارض شهرداری است.
همچنین میتوان از خانههای ویلایی حومه شهر برای ایجاد اقامتگاههای بومگردی استفاده کرد که هم تجربهای متفاوت برای مسافر فراهم میکند و هم به اقتصاد روستاهای پیرامون رونق میبخشد.
در کنار هتلآپارتمان، احیای همان هتل تعطیل قدیمی نیز باید در دستور کار فوری قرار گیرد. چه از طریق واگذاری به بخش خصوصی، چه با مشارکت عمومی-خصوصی، این هتل میتواند هسته اولیه شبکه اقامتی شهر باشد.
آنچه مسلم است، دست مسئولان را میبوسد که با صدور سریع مجوزها، جذب سرمایهگذار و ایجاد بسته تشویقی، این بنبست تاریخی را بشکنند. اگر امروز برای حل مشکل اسکان در کازرون اقدام نشود، فردا نه تنها گردشگری، بلکه فرصتهای توسعه شهری، اشتغال و درآمد پایدار نیز برای همیشه از دست خواهد رفت. این دیگر یک پیشنهاد نیست؛ یک مطالبه جدی از مسئولان شهر و استان است.