فضای سیاسی و اجتماعی شهر کازرون این روزها در حالی رنگ و بوی انتخابات هفتمین دوره شورای اسلامی شهر را به خود میگیرد که سایه عملکرد ششمین دوره شوراهای شهر در سراسر کشور، از جمله تجربیات شهرهای بزرگتری مانند تهران، مشهد و کرج، سنگینی میکند.
بر اساس قانون مصوب مجلس، دوره فعالیت ششمین شوراها به مدت ده ماه تمدید شده و انتخابات پیشرو در ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ برگزار خواهد شد.
در کازرون نیز همانند بسیاری از شهرهای کشور، فهرست نهایی حکایت از تکرار همان الگوی آشنا دارد: ترکیبی از سیاستبازان با سابقهای که آزمون خود را در ادوار پیشین با نتایجی نه چندان درخشان پس دادهاند، در کنار عدهای چهره نوظهور که پرچم «تغییر» و «خدمت» را برافراشتهاند. این تکرار، جامعه کازرون را با پرسشی بنیادین مواجه کرده است: آیا باید بار دیگر بر طبل کهنهای کوبید که صدای آن را پیش از این شنیدهایم، یا این بار گوش دل به نوایی تازه سپرد؟
نگاهی به عملکرد شوراهای شهر در دوره ششم در سطح کشور، بهویژه حواشی پرتعدادی که گریبانگیر برخی شده، میتواند درسهایی هشداردهنده برای مردم و نامزدهای کازرون باشد. نمونه شورای شهر کرج، که نامش در دوره اخیر بیشتر با حواشی گره خورد تا خدمات شایان، میتواند آیینهای عبرتآموز باشد. انتشار ویدیویی از پسر یکی از اعضای ارشد شورا که با خودروی اداری به سفر تفریحی رفته بود، تنها یک نمونه از اِشکالات اخلاقی و مدیریتی است. این اتفاق میتواند اعتماد عمومی را به نهادی مانند شورای شهر که قرار است نماد نظارت مردمی باشد، به شدت خدشهدار کند.
آیا شهروند کازرونی میپذیرد که بیتالمال و موقعیت مدیریت شهری، «ملک اربابی» شخصی یا خانوادگی عدهای خاص شود؟
در آستانه این انتخابات سرنوشتساز که تنها چند روز به آغاز آن باقی مانده، جامعه کازرون نیازمند هوشیاری و مطالبهگری است. شورای شهر، نهادی است که بر مهمترین مسائل زیستی شهروندان،از مدیریت پسماند تا نظارت بر عملکرد شهرداری و تصویب طرحهای عمرانی، تأثیر مستقیم دارد. با این حال، تجربه نشان داده که گاه این نهاد به عرصهای برای بازپسگیری جایگاههای سیاسی از دست رفته، یا محفلی برای رفع تکلیف و تصمیمگیریهای فرمالیته تبدیل میشود.
انتقاد اصلی اینجاست که گفتمان انتخاباتی در شهرهایی مانند کازرون، اغلب در دام کلیگوییهای تکراری درباره «آبادانی» و «خدمت» میافتد، بدون آنکه برنامههای عملیاتی، شفاف و قابل اندازهگیری، همراه با سازوکار دقیق پاسخگویی، از سوی نامزدها ارائه شود.
مردم به وضوح نیازمند شنیدن این هستند که نامزدهای محترم، برای حل معضل دیرینه بهبود وضعیت خیابانها، ساماندهی ترافیک و توسعه متوازن فرهنگی و ورزشی، دقیقاً چه راهکارهای جدید، کارشناسیشده و بودجهبندیشدهای در آستین دارند.
آیا نامزدهایی که از جنس همان مدیران و سیاستمداران قدیمی هستند، ایدهای به جز ادامه همان روشهای ناکارآمد گذشته در چنته دارند؟
زمان کوتاه است و این فرصت، تنها برای نامزدها جهت تبلیغات نیست، بلکه برای مردم است تا با دقت و وسواس، سوابق، گفتار و وعدههای همه نامزدها را از کهنهکار گرفته تا تازهکار موشکافی کنند. پرسش از آنان درباره موضعشان در قبال شفافیت مالی، مبارزه با رانت و انتصابهای فامیلی، که متأسفانه در برخی شوراهای دیگر به معضلی تبدیل شده، باید در صدر اولویتهای گفتوگوی عمومی قرار گیرد.
مردم کازرون حق دارند بدانند شورای آینده آنان، چگونه میخواهد مانع از تبدیل شدن کرسی شورا به پلهای برای ارتقای منافع شخصی یا گروهی شود.
انتخابات پیشرو آزمونی است برای بلوغ سیاسی شهر. نتیجه این آزمون، نه در شمارش آرای یازدهم اردیبهشت، که در کیفیت زندگی روزمره مردم در چهار سال آینده تجلی خواهد یافت.
انتخاب بین «کهنه آزموده» و «نو نادیده»، وقتی معنادار میشود که معیار، نه صرفاً نام و چهره، که ارزیابی عقلانی از صلاحیت، ایده، تعهد و شجاعت پاسخگویی افراد باشد.
آینده کازرون را نباید به آزمون و خطا یا تکرار تجربیات شکستخورده دیگر شهرها سپرد.